COLOUR HUNTING: DE KUNST VAN ZIEN WAT ER AL WAS

Door Dagmar: Verzamelaar van kleuren, texturen en stille momenten, altijd op zoek naar dat kleine beetje schoonheid dat zich in het volle zicht verschuilt.

Wanneer één kleur de manier waarop je kijkt verandert

De laatste tijd zie ik overal Colour Hunting voorbijkomen.

Het lijkt een kleine creatieve obsessie te zijn geworden op Instagram, met prachtige verzamelingen foto's in iedere denkbare tint: vergrijsde roze tinten, mediterrane blauwen, aardse bruintinten, botergeel, vervaagd groen. Mensen die met hun camera door steden en landschappen dwalen, op zoek naar kleine stukjes van één kleur en die vervolgens samenbrengen in de mooiste moodboards.

En iedere keer als ik er eentje zie, denk ik: Oh, dit doen wij al jaren.

Lang voordat Instagram bestond, voordat Pinterest onze eindeloze bron van inspiratie werd en voordat iemand het (voor zover ik weet) een naam had gegeven, trokken mijn vriendin Beverly en ik er regelmatig hele dagen op uit om precies dit te doen.

• 

• 

• 

We hingen onze DSLR-camera's om onze nek, trokken een stad in en gaven onszelf een missie.

Eén kleur.

Dat was alles.

Niet per se omdat we daarna een prachtig kleurenpalet wilden maken, en zeker niet omdat we een creatieve oefening volgden die we ergens hadden gevonden. Het was simpelweg veel leuker om onszelf een kleine uitdaging te geven.

En zo gaan we op zoek naar rood.

En ineens verandert de hele stad in een speurtocht naar kleine schatten.

De magie van één kleur

Wat er gebeurt wanneer je besluit om maar één bepaalde kleur te fotograferen, is eigenlijk heel bijzonder.

Je begint dingen te zien die je normaal gesproken nooit zou opmerken.

Als je gewoon door een stad loopt, zie je misschien de prachtige oude gebouwen, de interessante etalages of dat leuke café waar je net langs bent gelopen. Maar wanneer je op zoek bent naar rood, gaan je ogen zich anders gedragen.

Daar is het.

Een klein vleugje bordeauxrood op de achterkant van een stoel.

Een vervaagde rode deur die je eerder helemaal niet had opgemerkt.

Het bijna oranjebruine van een oude terracotta pot.

Een roestige fiets die tegen een muur leunt.

Een plastic speelgoedje van een kind dat op de stoep ligt.

Een kraam vol bloedsinaasappels op de markt.

En dan, net wanneer je denkt dat je alles hebt gevonden wat er te vinden valt, zie je ineens ergens een piepklein vleugje rood, op een plek waar je het totaal niet had verwacht.

Dat is het moment waar ik van hou.

Want colour hunting gaat eigenlijk helemaal niet over het vinden van rood.

Het gaat erom te ontdekken hoeveel verschillende versies van rood er bestaan.

Bordeaux.

Baksteenrood.

Roest.

Terracotta.

Koraal.

Scharlakenrood.

Een vervaagd, vergrijsd rood dat door jarenlange mediterrane zon is verbleekt.

Een rood met een bruine ondertoon dat bijna op oud leer lijkt.

Een helder oranjerood dat plotseling je aandacht trekt op een plek waar je nooit had gedacht te kijken. Of simpelweg gewoon de jas die je draagt en om aandacht vraagt (net zoals mijn rode haar dat ik ooit eens had).

En omdat je jezelf deze kleine missie hebt gegeven, zie je ze.

Zonder die missie was je er waarschijnlijk gewoon langs gelopen.

Ineens kijk je overal

Ik denk dat dát de echte magie van colour hunting is.

Het verandert de manier waarop je door de wereld beweegt.

Je kijkt naar beneden, naar de stoep, vervolgens omhoog naar balkons en daarna in etalages. Je kijkt achterom. Je kijkt naar dat kleine hoekje van een gebouw waar iedereen gewoon aan voorbijloopt. Je begint te letten op wat er in een raam wordt weerspiegeld, in plaats van alleen op wat erachter te zien is.

En ineens worden de meest gewone plekken interessant.

Een roestig bord.

Een stuk touw.

Een stapel oude kratjes.

Een kever die op een blaadje zit.

Wilde bloemen die door een stukje dor gras heen groeien.

Een weggegooide verpakking.

Zelfs, ja, een klein hoopje berenpoep als daar toevallig een felrode bes in zit waar je naar op zoek bent.

Waarom niet?

Het is jouw kleurenmissie.

Er zijn geen regels.

En ik denk dat juist dát het zo'n leuke creatieve oefening maakt, ook voor kinderen.

Een vakantiespel voor iedereen

Stel je voor dat je een kind een telefoon of een klein cameraatje meegeeft voordat je een dorpje binnenwandelt waar je nog nooit bent geweest, en zegt: Vandaag gaan we op zoek naar geel.

Ineens wordt de wandeling een spel.

Wie vindt het meest bijzondere geel?

Wie vindt het allerkleinste?

Kun je drie totaal verschillende tinten geel vinden?

Kun je er één vinden in de natuur en één die door mensen is gemaakt?

En ineens worden ze niet simpelweg meegesleept door alweer een mooi dorpje terwijl de volwassenen stilstaan om naar nóg een oud gebouw te kijken.

Ze kijken.

Kijken echt.

Misschien fotograferen ze een citroen, een verweerde muur en een paar sandalen. Misschien fotograferen ze een vuilnisbak omdat die toevallig de prachtigste mosterdgele kleur heeft die ze ooit hebben gezien.

Perfect.

De foto hoeft niet mooi te zijn.

De ontdekking wel.

En is dat niet een prachtige manier om een kind te leren fotograferen?

Niet door uitleg te geven over diafragma, compositie en alle dingen waarvan wij volwassenen soms denken dat fotografie daarover moet gaan, maar simpelweg door te zeggen:

‘Ga op zoek naar iets wat je nieuwsgierig maakt.’

De onverwachte kleurenmatch

Een van mijn favoriete onderdelen van colour hunting is het moment waarop twee totaal verschillende dingen ineens perfect bij elkaar lijken te horen.

Stel je voor dat je een veldje met wilde bloemen ontdekt in precies dezelfde vergrijsde roze tint als een jurk in een etalage.

Of een verweerde blauwe vissersboot die op de een of andere manier precies dezelfde kleur blauw heeft als het shirt van een oude man die voorbijloopt.

Een terracotta muur naast een mand vol sinaasappels.

Een vervaagde groene deur met bladeren die eromheen groeien.

Een roestige fiets naast een stapel oude bakstenen.

Niemand heeft deze combinaties bedacht.

Niemand heeft ze gestyled.

Ze zijn er gewoon.

En toch kunnen ze, wanneer je de foto's later bij elkaar zet, samen het mooiste moodboard vormen. Dit is waar mijn eigen colour hunting me vaak naartoe brengt: naar een moodboard waarin kleine ontdekkingen samenkomen tot een kleurenpalet, een gevoel en uiteindelijk een idee. Je kunt er een aantal van de mijne hier bekijken.

Dat is het moment waarop colour hunting voor mij echt interessant wordt.

Je verzamelt niet simpelweg foto's.

Je verzamelt verbindingen.

Stel je voor dat je dit op vakantie doet

Daarom vind ik colour hunting zo'n mooi vakantieritueel.

In plaats van thuis te komen met honderden foto's van dezelfde kerk, hetzelfde strand en iedereen die voor hetzelfde monument staat, kom je misschien terug met een heel ander soort reisdagboek.

Misschien heb je een ochtend lang gezocht naar vergrijsd blauw in een Grieks dorpje.

Je verzameling bestaat dan misschien uit een stukje afgebladderde verf, een verweerde stoel, een stuk vissersnet, de lucht die weerspiegelt in een raam, een plastic emmer, iemands shirt, een klein stukje zeeglas en een verweerde deur.

Op zichzelf zegt geen van deze foto's per se Griekenland.

Maar zet ze bij elkaar en ineens doen ze dat wel.

Ze dragen het licht, het stof, het zout, de ouderdom en het gevoel van de plek in zich.

En dát vind ik veel interessanter dan simpelweg fotograferen wat iedereen om je heen ook fotografeert.

Van camerafilm naar een kleurenverhaal

En dan komt mijn favoriete onderdeel.

Je komt thuis.

Je opent je filmrol en begint je kleine ontdekkingen bij elkaar te brengen.

Misschien maak je er een moodboard van.

Misschien print je de foto's uit en prik je ze boven je bureau.

Misschien vormen ze de inspiratie voor een schilderij.

Misschien gebruik je het kleurenpalet om een ruimte te stylen, een stof uit te kiezen, een kast te schilderen of een verzameling objecten voor je interieur samen te stellen.

Misschien bewaar je de beelden simpelweg omdat je ze mooi vindt.

Soms is verzamelen al genoeg.

Maar ik hou van het idee dat iets wat je tijdens een vakantie heel toevallig hebt ontdekt, uiteindelijk een plek kan vinden in je eigen huis.

Een vervaagd blauw dat je op een Griekse deur zag, wordt de kleur van een muur.

Een warm bruin van een oude vissersboot vindt zijn weg naar een moodboard.

Een vergrijsd rood dat je op een roestige fiets ontdekte, wordt het vertrekpunt voor een schilderij.

De vakantie blijft bij je, niet alleen in je herinneringen, maar ook in de kleuren die je mee naar huis hebt genomen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

En misschien is dat wel waarom ik er nog steeds zo van hou

Als ik erop terugkijk, denk ik dat Beverly en ik al die jaren geleden iets bijzonders op het spoor waren.

We probeerden geen betere fotografen te worden.

We probeerden geen perfecte foto's te maken.

We gaven onszelf simpelweg de vrijheid om rond te dwalen en dingen op te merken.

Eén kleur tegelijk.

En daar zit iets ontzettend bevrijdends in.

Want zodra je hebt besloten waarnaar je op zoek bent, hoef je eigenlijk helemaal niet zo hard te zoeken.

De kleur begint jou te vinden.

Je begint te beseffen dat kleur overal is.

We zien het alleen niet altijd.

Jouw volgende kleurenmissie

Dus, de volgende keer dat je eropuit trekt, neem je camera mee.

Of je telefoon.

Kies één kleur voordat je vertrekt.

Het hoeft geen kleur te zijn waar je bijzonder van houdt. Sterker nog, juist een kleur waar je normaal gesproken niet zo snel op let, kan het geheel nog interessanter maken.

En wanneer je dat onverwachte vleugje van jouw kleur op de meest onwaarschijnlijke plek ontdekt, maak dan die foto.

Want dát is het stukje dat je je zult herinneren.

Die kleine ontdekking die onopgemerkt zou zijn gebleven als je er niet naar op zoek was geweest.

En misschien zet je, eenmaal thuis, al die kleine ontdekkingen bij elkaar en realiseer je je dat je iets heel moois hebt gecreëerd, zonder dat je dat ooit van plan was.

Een kleurenverhaal.

Een herinnering.

Een sfeer.

Een klein stukje van de wereld, gezien door jouw ogen.

En misschien is dat wel wat colour hunting werkelijk is.

‘Een reden om te vertragen, beter te kijken en het bijzondere te ontdekken dat zich in het alledaagse verschuilt.’

Dagmar

Linen & Wood