Waar Mijn Handen Rusten & Mijn Voeten Dwalen
- 7 apr
- 5 minuten om te lezen
Door Dagmar — kleine momenten die ik nooit wil vergeten
Het Begon Lang Voor De Foto’s
Als ik eerlijk ben, begon dit kleine “dingetje” van mij niet met een camera in mijn hand.
Het begon al veel eerder, toen ik nog klein was, toen de wereld groot en nieuw voelde, en alles leek te vragen om aangeraakt en ontdekt te worden.
Ik keek niet alleen naar dingen.
Ik moest ze voelen.
Texturen fascineerden me op een manier die ik toen niet kon uitleggen, en als ik eerlijk ben… nu nog steeds niet helemaal. Stof, hout, steen, alles met karakter, zachtheid of een geleefd gevoel trok me aan, zonder dat ik erover nadacht.
En soms… zonder überhaupt na te denken.
Er is één moment dat mijn vader waarschijnlijk nooit zal vergeten (en waar hij misschien nog steeds een beetje van moet bijkomen).
Ik moet een jaar of vier zijn geweest. We zaten in de kerk, alles stil, alles rustig, en recht voor ons zat een vrouw met de meest onweerstaanbare bonten muts die je je maar kunt voorstellen. In die tijd was het heel normaal om bont te dragen, iets wat je overal zag en waar eigenlijk niemand echt bij stilstond.
Zacht. Pluizig. Volkomen onmogelijk om te negeren.
En daar zat ik… langzaam mijn hand naar voren brengend, voorzichtig voelend, erover strijkend, en nog eens… en nog eens, volledig betoverd door hoe het voelde tussen mijn vingers, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.
Mijn vader, schaamde zich dood en bleef me corrigeren. "Nee,.....niet doen".
En ik? Ik was volledig toegewijd aan de ervaring.
Want voor mij ging het niet om de vrouw die de muts droeg, het ging om de textuur. Het gevoel, de stille verwondering ervan.
Laten we zeggen… niet iedereen beleefde het op dezelfde manier.
Een Gewoonte Die Nooit Echt Verdween
Sommige dingen groeien uit je weg.
En sommige dingen groeien stilletjes met je mee.
Die behoefte om te voelen, om aan te raken, om via textuur verbinding te maken, die is nooit verdwenen. Het heeft alleen een zachtere, subtielere vorm gevonden in mijn leven.
En ergens onderweg vond het zijn weg naar mijn liefde voor het vastleggen van momenten.
Je hebt het vast wel eens gezien hier in op mijn site, mijn voeten die hun plek vinden, waar ik ook ben. Op steen, in het zand, op oude houten vloeren die hun eigen stille verhalen dragen. Altijd gegrond, altijd aanwezig, altijd een moment markeren dat het waard was om te bewaren. En hier zie je weer een paar plekken waar ik mijn voetsporen heb achtergelaten.
Maar mijn handen… die zijn misschien wel de echte vertellers.
Ze raken nog steeds aan, net als toen, alleen nu met iets meer bewustzijn (en hopelijk iets minder verbaasde blikken van voorbijgangers).
De Manier Waarop Ik Door De Wereld Beweeg
Wanneer ik ergens binnenstap, haast ik me niet. Ik laat een plek zich langzaam ontvouwen, alsof het zichzelf in zijn eigen tempo aan mij wil laten zien.
Mijn voeten vinden hun plek nog voordat ik het echt doorheb. Ze rusten op warme stenen, op kinderkopjes, op houten vloeren die zacht zijn geworden door de tijd en alle stappen die eraan voorafgingen.
En bijna altijd volgt mijn hand.
Ze rust op een oude deur, niet alleen om hem aan te raken, maar om de jaren te voelen die hij heeft gedragen.
Ze glijdt over een tafel die een heel leven heeft gekend, getekend door momenten die ik nooit zal kennen, maar toch kan aanvoelen.
Ze rust zacht tegen koele stenen muren, stevig en stil, alsof ze niets hoeven te bewijzen.
Het is nooit gehaast. Het is nooit geforceerd.
Het is simpelweg… een stille verbinding.
De Dingen Die Me Zachtjes Roepen
In plaats van ergens bewust naar te zoeken, merk ik dat bepaalde details míj lijken te vinden, me zachtjes uit mijn pas halen en laten stilstaan.
Het kan het licht zijn dat over een verweerde deur valt, waardoor elke barst en laag verf zachter lijkt. Of een tafel buiten bij een café, getekend door zon en tijd, alsof hij daar al jaren staat en stilletjes verhalen vasthoudt. Soms is het een stenen muur, ongelijk en puur, die me niet opvalt omdat hij opvalt, maar omdat hij zo echt voelt.
Sommige plekken gaan niet zomaar voorbij—ze blijven.
Ik voel dat wanneer mijn hand rust op het Palau de les Arts Reina Sofía in Valencia, met zijn gladde, bijna vloeiende vormen die zo anders zijn, en toch net zo raken. En nog sterker voel ik het bij het Sydney Opera House, een plek die, hoe ver ook, altijd voelt als thuiskomen.
Er is iets aan die plek… iets wat ik niet helemaal kan uitleggen, maar altijd herken.
Vaak is er geen reden, geen duidelijke verklaring, alleen dat stille gevoel van dit is het waard om even bij stil te staan.
En voor ik het weet, ben ik dichterbij gekomen. Mijn voeten hebben hun plek gevonden, mijn hand heeft zich uitgestrekt, en ik bevind me weer in dat vertrouwde moment waarin de tijd heel even zachter wordt.
Niet omdat ik ernaar zocht…maar omdat het mij vond.
Een Iets Beter Gecontroleerde Versie Van Mijzelf
Ik denk graag dat ik in de loop der jaren iets meer zelfbeheersing heb ontwikkeld.
Ik raak niet meer zomaar kleding van mensen aan op stille plekken…(tenminste, niet zonder een hele goede reden of toestemming).
Maar diezelfde nieuwsgierigheid, diezelfde drang naar textuur en gevoel, die is er nog steeds.
Alleen laat die zich nu zien in deze kleine, zachte momenten die ik vastleg, momenten die misschien simpel lijken, maar zoveel meer dragen dan je op het eerste gezicht ziet.
Meer Dan Wat Je Ziet
Elke foto die ik deel, draagt een gevoel met zich mee.
De warmte van de zon op steen onder mijn voeten.
De zachtheid of ruwheid onder mijn vingertoppen.
Dat stille moment dat me deed stoppen.
Wanneer ik ernaar terugkijk, zie ik niet alleen waar ik was, ik voel het opnieuw. Alsof het moment nooit echt verdwenen is, maar ergens is blijven hangen, wachtend om weer even tot leven te komen.
En ergens hoop ik dat jij daar ook iets van voelt.
Waarom Ik Dit Nog Steeds Doe
Uiteindelijk denk ik dat het nooit echt (alleen) om fotografie is gegaan.
Het gaat om verbinding.
Om mezelf toe te staan een plek echt te ervaren, niet alleen met mijn ogen, maar met aanraking, met aanwezigheid, met die kleine pauzes die gewone momenten bijzonder maken.
Het gaat om niet voorbijgaan aan wat gevoeld wil worden.
Van Mij Voor Jou (Met Een Kleine Glimlach)
Dus de volgende keer dat je ergens bent, ver weg of gewoon dichtbij, neem je misschien even een momentje.
Kijk naar beneden.
Voel waar je staat.
En misschien… laat je je hand even rusten op iets dat jouw aandacht trekt.
En als dat gebeurt… weet dan dat je in goed gezelschap bent. (Maar… misschien toch die bonten muts in een stille ruimte overslaan. Vertrouw me daar maar op.)
Met Liefde, Altijd
Van mijn dwalende voetenen mijn altijd nieuwsgierige handen, fijn dat je hier met me meeloopt, voelend, stap voor stap, aanraking voor aanraking.
Liefs,
Dagmar
Linen & Wood
