Italië - Daar waar ik de Kleuren Vind voor Linen & Wood
- 26 mrt
- 5 minuten om te lezen
Door Dagmar - globetrotter met een hart voor vergrijsde groenen en door de zon verwarmde oude muren
Een Land Dat Bij Je Blijft
De mooiste kleurenpaletten worden niet gecreëerd — ze worden ontdekt.
Dagelijks met kleur werken heeft me iets belangrijks geleerd.
Ze verschijnen in de natuur, in oude gebouwen, in landschappen gevormd door zon en wind.
Sommige plekken heten je niet alleen welkom.
Ze nestelen zich stilletjes in je hart en blijven daar.
Italië heeft dat met mij gedaan.
Van de glooiende heuvels van Toscane, met zijn door de zon verwarmde wijngaarden en gouden velden, tot de stille oude stenen dorpjes die tegen de heuvels lijken te rusten — elke reis voelt als het openen van een nieuw hoofdstuk in een verhaal dat eigenlijk nooit eindigt.
Mijn familie en ik zijn er door de jaren heen vaak geweest, en we blijven terugkomen. Niet omdat we alles al hebben gezien, maar juist omdat Italië telkens weer iets nieuws laat zien.
Het leert me steeds weer om anders te kijken.
Wanneer ik reis, ben ik niet op zoek naar bezienswaardigheden om af te vinken.
Ik dwaal.
Ik observeer.
Ik neem de kleuren, de texturen en de stille sfeer van een plek in me op.
Het zijn de kleine details die vaak het echte verhaal vertellen.
Italië is een favoriete plek waar ik kleuren verzamel voor Linen & Wood, niet alleen in texturen, maar ook in mijn liefde voor een zacht natuurlijk kleurenpalet dat rust en warmte brengt in een huis.
Ik zie het wanneer ik ’s ochtends vroeg door een oude stenen straat wandel, wanneer het dorp nog stil is en het zonlicht langzaam de muren verwarmt. Ik voel het wanneer ik met mijn vingers over een verweerde houten deur ga die vervaagd is tot wel honderd tinten zand en drijfhout.
Plekken heten je niet alleen welkom.
Ze nestelen zich stilletjes in je hart en blijven daar.
De Stille Schoonheid van Olijfbomen
En dan zijn er de olijfbomen.
Hier komt een kleine bekentenis (voor wie het nog niet wist).
Ik ben ernstig allergisch voor olijven. Echt allergisch. Het is niet iets wat ik op mijn bord kan hebben of waar ik te dicht bij kan komen (nee, zelfs mijn hubby kussen nadat hij een maaltijd met olijven heeft gegeten is geen goed idee).
En toch… ben ik dol op de bomen.
Want olijfbomen zijn misschien wel één van de mooiste kunstwerken van de natuur.
Hun bladeren dragen dat zachte vergrijsde groen dat ergens zweeft tussen salie, zilver en mos.
In het mediterrane zonlicht lijken ze bijna te glinsteren. En de takken, gedraaid, kronkelig als een sculptuur, lijken alsof eeuwen van wind en zon ze langzaam hebben gevormd tot levende kunst.
Wanneer je door een olijfgaard wandelt, word je herinnerd aan de harmonie van een zacht natuurlijk kleurenpalet: lichte steen, stoffige paden, zilver groene bladeren en door de zon verwarmde aarde die moeiteloos in elkaar overvloeien.
De tijd voelt hier anders.
De lucht is warm, het licht is zacht en het palet om je heen is rustig en perfect in balans.
Terugkeren naar Venetië
En dan is er Venetië.
Ach, 1001 sprookje Venetië.
We zijn er inmiddels vijf keer geweest, en nog steeds voel ik dat kleine sprongetje in mijn hart wanneer we aankomen. De liefde voor Venetië overvalt me keer op keer.
Sommige steden bezoek je één keer.
Venetië is een plek waar je naar terugkeert.
Misschien omdat de stad zich nooit in één keer laat zien. Je moet er langzaam doorheen dwalen, stukje bij beetje haar schoonheid ontdekken.
Natuurlijk zijn er de kanalen, het zachte bewegen van het water waarin gebouwen weerspiegelen die lijken te zweven tussen lucht en water. Gondels glijden voorbij terwijl het licht over de rimpelingen danst en oude gevels zacht laat glinsteren.
Maar de echte magie van Venetië begint wanneer je de drukte achter je laat.
Ga links in plaats van rechts.
Loop één brug verder dan iedereen.
En plots wordt de stad stil.
Kleine steegjes verschijnen, smalle doorgangen waar het zonlicht tussen de hoge huizen heen piept en gouden vlekken op de versleten stenen onder je voeten legt.
Hier dwalen wij.
Geen kaart.
Geen haast.
Gewoon lopen.
En ergens onderweg vinden we altijd het meest aantrekkelijke heerlijke kleine café. Een tafeltje buiten, een perfecte cappuccino die zachtjes voor ons wordt neergezet, de warme geur van koffie vermengd met de zachte geluiden van de buurt.
En dan is er de muziek van Italië.
Want zo voelt de taal voor mij.
Italiaanse gesprekken drijven door de straten als melodieën. Stemmen die stijgen en dalen, handen die sierlijk bewegen terwijl mensen warm en levendig met elkaar praten.
Zelfs wanneer je niet elk woord begrijpt, voelt het alsof ze voor elkaar zingen.
Het is onmogelijk om niet te glimlachen wanneer je het hoort.
Eilanden Waar Kleur Danst
Vanuit Venetië dwalen we nog wat verder over het water.
Naar de eilanden Murano en Burano.
En hoewel ik de vervaagde, door de tijd verzachte kleuren van Italië diep liefheb, de zachte steentinten, de zandige neutralen en aardse kleuren, brengen deze eilanden iets totaal anders.
Vreugde.
Vooral Burano voelt alsof je een schilderij binnenstapt.
Huizen in helder blauw, stralend geel, fel fuchsia, zacht roze, fris groen en warm rood staan naast elkaar langs de kanalen. Hun reflecties schitteren in het water, verdubbelen de kleuren en maken van elke hoek een moment dat je wilt vastleggen.
Hier fluisteren kleuren niet zachtjes zoals oude stenen muren.
Hier dansen ze.
Murano en Burano laten mijn hart altijd zingen, omdat ze me eraan herinneren dat kleur zich op zoveel manieren kan uiten.
Soms is ze rustig en zacht, zoals linnen en verweerd hout.
Soms viert ze feest — helder, speels en vol leven.
Door die kleine straatjes wandelen voelt als kijken naar een vrolijke dans van kleuren onder de Italiaanse zon, een uitbundige aanvulling op het zacht natuurlijke kleurenpalet dat ik van het vasteland met me meedraag.
De Sfeer Mee Naar Huis Nemen
Reizen door Italië gaat nooit alleen over de plekken die we bezoeken.
Het gaat over de momenten die we onderweg verzamelen.
Een warme bries tussen de olijftakken.
Zonlicht dat over oude kalkstenen muren glijdt.
Een stil kanaal in de vroege avond.
Een cappuccino in een klein Venetiaans straatje.
Een gesprek dat door de lucht zweeft en klinkt als muziek.
Dat zijn de dingen die ik mee naar huis neem.
Niet alleen de gevonden of aangekochten dingen in mijn koffer.
Maar in mijn foto’s, mijn herinneringen en in de manier waarop ik kleur zie wanneer ik weer terug ben in mijn eigen ruimtes.
Want de mediterraanse sfeer leert je iets heel eenvoudigs en tegelijk iets heel moois. Dat het meest tijdloze palet ter wereld door de natuur zelf wordt gecreëerd.
Linnen texturen.
Verweerd hout.
Door de zon gebleekte steen.
Vervaagde groenen.
En af en toe verschijnt er een speelse kleurspat, een kleine herinnering dat zelfs de zachtste paletten genieten van een klein dansje van helderheid. Misschien is dat wel de reden waarom Italië me blijft inspireren.
Elke reis wordt weer een nieuw hoofdstuk.
En ik heb het gevoel dat er nog heel veel hoofdstukken geschreven gaan worden.
Tot snel, Bella Italia.
With Love,
Dagmar
Linen & Wood
Opmerkingen