BRENG DE PROVENCE NAAR HUIS
Door Dagmar, liefhebber van oude dingen, stille schoonheid & de verhalen die ze met zich meedragen.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier voor het laatst schreef. Het leven is de laatste tijd heerlijk gevuld geweest, en een groot deel daarvan heeft te maken met onze reis door het zuiden van Frankrijk. We reisden rustig, dwaalden door oude dorpjes, struinden over antiekmarkten, zaten in de schaduw met een verkoelende limonade (want ja, 37°C is voor mij toch echt een tikje te warm), en maakten véél te veel foto’s van dingen waar de meeste mensen misschien gewoon aan voorbij zouden lopen.
Een verlaten terras, oh wat zou ik daar graag even neerstrijken.
Een verweerd luik, yep geef me er hier maar meer en meer van.
Een stapel strohoeden, ik ben eraan verslaafd.
Versgebakken brood, ik kan geen gluten eten, maar ohhh, wat zagen ze er heerlijk uit.
Een verweerde muur, ik zag er meer dan ik kon tellen.
Oude lavendel die hemels rook, helaas heeft geur de weg naar de fotografie nog niet gevonden.
Dit zijn voor mij de dingen die me bij blijven.
Ik heb altijd geloofd dat inspiratie niet per se komt in de vorm van een prachtige kamer.
Soms is het een foto van een afbrokkelende muur in Saint-Guilhem-le-Désert, de stoffige okertinten van Roussillon, een zachtblauw luik in Gordes, of een oud zilveren botermesje dat ik vond tussen de schatten op een antiekmarkt in Aix-en-Provence.
Je hoeft alleen maar te kijken.
Waar ik het meest van hou in het zuiden van Frankrijk, is dat niets er al te veel waarde aan lijkt te hechten om er nieuw uit te zien. De schoonheid zit in de lagen.
Verf die door de zon is vervaagd. Hout dat door tientallen jaren gebruik zachter is geworden. Steen met een verweerde, doorleefde uitstraling. Linnen dat zijn stijfheid heeft verloren. Metaal met een beetje patina. Kleuren die door jarenlang zonlicht zachtjes zijn verbleekt.
Misschien is dit wel wat reizen mij het meeste brengt.
Het geeft me de ruimte om vertrouwde dingen met een frisse blik te bekijken.
Een foto van een oud luik uit de Provence kan thuis zomaar de inspiratie zijn voor een vergrijsd blauw ergens in je interieur.
Terracotta Cushion in sunlight ancient brick wall with wooden beam Stylish lamp and chair with wool hat
Het diepe terracotta van Roussillon kan terugkomen in een kussen, een keramieken schaal of de warme tint van een doorleefde lampenvoet. Het romige kalksteen van Gordes kan zijn weg vinden naar een gestucte muur, een stenen object of simpelweg naar een palet van warme, krijtachtige neutrale tinten.
Ik wil de Provence niet letterlijk in mijn huis nabootsen.
Ik wil het gevoel ervan mee naar huis nemen.
De moeiteloze mix van oud en nieuw. De vanzelfsprekendheid waarmee iets imperfects er mag zijn. De warmte die ontstaat door natuurlijke materialen en objecten met een geschiedenis.
Een oude deur hoeft niet opnieuw een deur te worden. Tegen een muur geleund kan hij zomaar kunst worden.
Een verweerd luik kan architectuur toevoegen aan een verder rustige hoek.
Een verzameling oude zilveren stukken kan nonchalant in een schaal liggen, waarbij de verweerde oppervlakken onderdeel worden van de decoratie.
Zelfs die heerlijk eenvoudige strohoeden die we overal zagen, kunnen inspiratie worden, door hun natuurlijke geweven structuur, hun zachte zandkleur en hun stijlvolle schoonheid. Voor onze woonkamer heb ik een jute vloerkleed uitgekozen, geïnspireerd op die strohoeden.
Hier kom ik steeds weer op terug: textuur vóór decoratie.
Een ruwe muur naast zacht, glad linnen.
Een verweerde tafel naast iets verfijnds.
Een vervaagd keramiekstuk tegen warm hout.
Een geweven mand naast oud zilver.
Het contrast is wat een ruimte verzameld en doorleefd laat voelen, in plaats van simpelweg gedecoreerd.
En misschien is dat wel wat ik zo mooi vond aan het rondzwerven door Roussillon, Saint-Rémy, Gordes, Ménerbes, L’Isle-sur-la-Sorgue en Saint-Guilhem-le-Désert. Elke plek had zijn eigen kleurenpalet, zijn eigen ritme, zijn eigen lagen van ouderdom en kleur, maar samen vormden ze iets waar ik maar foto’s van bleef maken.
Een soort visuele woordenschat.
En overal het stille bewijs van de tijd.
Warm oker.
Stoffig roze.
Verbleekt blauw.
Krijtachtig crème.
Door de zon gebleekt hout.
Een vleugje roest.
Branch in unique vase with antique plate Old wall mural in france French chair with straw hat and bag
Sinds ik weer thuis ben, merk ik dat deze details me blijven achtervolgen.
Ik zie een kleur en denk terug aan een muur in Roussillon.
Ik zie een oud stuk hout en herinner me een deur in Saint-Rémy.
Ik pak een stuk vintage zilver op en ben plotseling weer terug op de antiekmarkt.
Dit is voor mij de charme van inspiratie verzamelen.
Niet kopiëren wat je hebt gezien, maar het onderdeel laten worden van je eigen visuele taal.
Een foto kan genoeg zijn. Je hoeft niet precies te weten wat je ermee gaat doen. Bewaar hem. Kijk ernaar. Laat de kleuren ergens achter in je gedachten bezinken. Misschien komt dat ene vervaagde luik of die prachtig verweerde muur maanden later, wanneer je een ruimte aan het stylen bent, ineens weer bij je terug, en weet je precies wat er ontbrak.
Misschien is dat wel de joie de vivre die ik mee naar huis heb genomen.
Niet een specifieke plek, maar een manier van kijken.
Genoeg vertragen om de schoonheid te zien in het verweerde, het vervaagde en het imperfecte. Om te begrijpen dat een interieur niet altijd iets nieuws nodig heeft. Soms heeft het simpelweg iets nodig met een verhaal.
En misschien een beetje zonneschijn uit het zuiden van Frankrijk.
Liefs,
Dagmar
Linen & Wood
